Článek 66.

Ustanovení tohoto oddílu neplatí o pohledávkách, které byly postoupeny po dnu 1. ledna 1925 přísluąníkům republiky Polské nebo přísluąníkům republiky Československé od přísluąníků jiných států.

Pohledávky ze smluv o soukromém pojiątění budou upraveny zvláątní úmluvou.

Článek 67.

Soupis polských cenných papírů náleľejících přísluąníkům republiky Československé, jaký má na zřeteli § 43, odst. 4., nařízení presidenta republiky ze dne 14. května 1924 ve znění stanoveném nařízením presidenta republiky ze dne 27. prosince 1924, stane se prostřednictvím československých úřadů.

Republika Československá se zavazuje, ľe uľije veąkeré opatrnosti, aby do soupisu byly pojaty jen papíry náleľející výhradně přísluąníkům republiky Československé. Vláda republiky Polské uzná vládou republiky Československé předloľené výkazy soupisové za dostatečné a nebude poľadovati ľádných daląích dokladů co do státní přísluąnosti majitelovy.

Článek 68.

Vláda republiky Polské provede soupis československých cenných papírů, jeľ se nalézají na území republiky Polské, pokud papíry tyto nepodléhaly v republice Československé soupisu ani označení, jeľto ani nebyly dne 12. března 1919 na území československé republiky ani jejich majitel na tomto území toho dne neměl stálého bydliątě ani pobytu deląího jednoho roku, a pokud se papíry tyto po tomto dni na území republiky Československé nedostaly.

Vláda republiky Polské zavazuje se, ľe uľije veąkeré opatrnosti, aby sepsány byly jenom ony cenné papíry československé, u nichľ splněny jsou podmínky uvedené v odst. předchozím.

Vláda republiky Československé uzná soupisové seznamy, předloľené vládou republiky Polské za dostatečné a provede označení cenných papírů obsaľených v těchto výkazech československým razítkem soupisovým. S papíry těmito bude stejně nakládáno jako s papíry, které svého času byly v Československé republice sepsány a označeny.

Za označení vybírati budou úřady československé půlprocentní poplatek ze jmenovité hodnoty papíru.

Vláda republiky Polské uznává, ľe označení československým razítkem soupisovým jest pouhou evidenční značkou, která není při výplatě papíru a v obchodu s ním závadou.

Oddíl II.

Vydání deposit.

Článek 69.

Deposita leľící v den, kdy tato smlouva nabude působnosti, na státním území republiky Československé nebo republiky Polské v úschově u státních a poručenských pokladen, jakýchkoli úřadů, u veřejných notářů, advokátů, peněľních ústavů a jiných fysických neb právnických osob, které spravují cizí jmění, vydají se nezkráceně po sráľce výloh na nich váznoucích vlastníkovi, nemá-li bydliątě na území státu, ve kterém depot se nalézá a je-li přísluąníkem státu druhého a zaľádá o uvolnění deposita do ąesti měsíců ode dne, kdy tato smlouva nabude působnosti. Ustanovení toto platí o depositech jak otevřených, tak uzavřených a safeových, pokud obsahují cenné papíry i jiné listiny (včetně vkladních kníľek, podílových kníľek neb listů a pojistek), cizí valuty, mincované i nemincované (zpracované i nezpracované) drahé kovy, perly a drahokamy.

Předchozí ustanovení platí téľ o depositech osob právnických, při nichľ rozhoduje jejich sídlo.

Vláda republiky Polské, pokud se týče republiky Československé není vąak povinna deposita takových subjektů uvolniti, pokud jim má příątě podle mírových smluv nebo podle jiných úmluv, které by mezi oběma státy byly ujednány, přiřknuta býti vlastnost subjektů polských, pokud se týče československých.

Kdyby uvolňované hodnoty nebyly ve hmotné úschově míst schovacích, nýbrľ toliko v jejich úschově právní, kdeľto hodnoty samy byly uloľeny mimo území státu uvolňujícího, jest vláda povinna dovoliti a jde-li o státní úschovu zaříditi, aby potřebné listiny disposiční byly pořízeny nebo vydány.

Hodnot, jeľ podle tohoto článku mají býti uvolněny, nelze postihnouti ani dávkou z majetku ani jinou dávkou, která by uvolnění ztíľila nebo znemoľnila. Také jinaká opatření státní správy, jeľ by měla stejný účinek, jsou vyloučena. Vąechna tomu odporující zajiątění a jinaká opatření budou zruąena.

Vydání deposita můľe býti pohledávka na daních nebo jiných veřejných dávkách jen tehdy na překáľku, kdyľ v době podání ľádosti o uvolnění jiľ trvala; takovou pohledávku nutno před vydáním deposita zaplatiti.

®ádosti o vývoz hodnot v odstavci l jmenovaných, pokud jsou v úschově osob v témľ odstavci neuvedených, projednají se obdobně s tou výjimkou, ľe nejsou vázány na nějakou lhůtu.

Pokud jde o cenné papíry věnované na kauce a pod. neb z jiných důvodů vinkulované, jsou povinny vlády přípravné řízení k uvolnění (devinkulace atd.) a vydání dotyčných, cenných papírů co moľno zjednoduąiti a urychliti.

Článek 70.

Pokud deposita uloľená na státním území jedné ze smluvních stran na jméno peněľního ústavu, nebo osoby provozující po ľivnostensku bankovní obchody, na jméno státní nebo poručenské pokladny, jakéhokoli úřadu, veřejného notáře nebo advokáta, kteří jsou na území druhého státu, obsahují jak hodnoty, které jsou vlastnictvím peněľního ústavu nebo bankéře, státní nebo poručenské, pokladny, jakéhokoliv úřadu, veřejného notáře nebo advokáta, tak hodnoty, které jsou vlastnictvím takových komitentů zmíněných osob, u nichľ jsou splněny podmínky předcházejícího článku, provede se uvolnění daného deposita podle konsignace deponentem vydané, na níľ finanční úřad první stolice státu, v němľ deponent bydlí, nebo má sídlo, potvrdí výslovně, ľe ľádané podmínky jsou splněny.

Uvolnění zbytků deposit uloľených na jméno peněľního ústavu, bankéře, pokladny státní nebo poručenské, úřadu veřejného notáře neb advokáta, jest vyhrazeno zvláątnímu opatření přísluąného úřadu státu, v němľ depot jest.

Uvolnění jiných neľ v odst. 1. zahrnutých deposit provede se na ľádost strany, kterou s dokladem o splnění podmínek uvolňovacích podati jest buď u finančního úřadu první stolice státu, do něhoľ se hodnoty dováľejí, v kterémľto případě potvrdí tento úřad splnění podmínek podle předeąlého článku a zaąle ľádosti finančnímu úřadu první stolice druhého státu, nebo se podá tato ľádost přímo u finančního úřadu první stolice druhého státu přísluąného podle sídla místa depositního, nebo podle pobytu vlastníkova.

Článek 71.

Obě vlády zaváľí na svém území státním peněľní ústavy, bankéře, státní nebo poručenské pokladny, jakékoliv úřady, veřejné notáře a advokáty, aby deposita u nich uloľená a přísluąníkům druhého státu náleľející, na jejichľ uvolnění, přípustné podle této smlouvy, nedoąlo z nedostatku ľádostí, svou vlastní správou finanční oznamovali finanční správě druhého státu, pokud známy jsou jim podmínky potřebné k posouzení věci.

Článek 72.

Hodnoty uvolněné podle předchozích článků, pokud jde o vývoz a splatnosti kuponů a kapitálů, nebudou podrobeny ve státě uvolňujícím jinakým omezením, neľ takovým, jakým jsou podrobeny hodnoty patřící vlastním přísluąníkům.

ČÁST IX.

Řízení ve sporných případech.

Článek 73.

K urovnání různosti v názorech a k rozhodnutí sporů, jeľ by snad na základě této smlouvy mohly vzniknouti, pokud nejde o sporné otázky, vyplývající z části V této smlouvy, jakoľ i k výkladu ustanovení smlouvy ve vąech jejích částech zřizuje se:

1. smíąená komise,

2. rozhodčí soud.

Článek 74.

Smíąená komise skládá se ze ąesti členů, z nichľ tři jmenuje vláda polská a tři vláda československá.

Delegace polská úřaduje ve Varąavě, delegace československá v Praze.

Článek 75.

Komise jedná toliko o těch věcech, které jí budou přikázány jednou z delegací.

Delegace jednají spolu cestou písemnou.

Nedosáhne-li se touto cestou dohody, delegace se sejdou ke společným schůzím za střídavého předsednictví předsedů delegace československé a polské.

Zasedání budou se konati střídavě ve Varąavě a v Praze.

První společná schůze koná se ve Varąavě.

Článek 76.

Nerozhodne-li smíąená komise sporného případu, jest povinna odkázati jej rozhodčímu soudu.

Článek 77.

Rozhodčí soud skládá se ze dvou členů jmenovaných vládou polskou, ze dvou členů jmenovaných vládou československou a z předsedy, zvoleného těmito čtyřmi členy.

Kdyby nebylo moľno dosíci dohody v té věci, jmenuje předsedu president Institutu práva mezinárodního (Institut de droit international) v Bruselu.

 

Článek 78.

Sloľení soudu rozhodčího jest stálé.

Soud úřaduje střídavě v Praze a ve Varąavě a to tak, ľe kaľdý půl roku mění svoje sídlo.

První zasedání konati se bude v Praze.

Článek 79.

Oba státy se zavazují, ľe smíąené komisi i rozhodčímu soudu poskytnou při vykonávání jejich působnosti vąelikou pomoc a podporu; soudy i úřady správní jsou povinny vąemoľně spolupůsobiti, zejména pokud jde o opatření důkazů a pomocného materiálu.

Článek 80.

Řízení a vnitřní jednací řád stanoví si soud rozhodčí sám.

Rozhoduje se větąinou hlasů, při čemľ předseda hlasuje poslední. Je-li rovnost hlasů, rozhoduje hlas předsedův.

Článek 81.

Kaľdá vláda hradí poľitky svých členů komise i soudu a polovici ostatních nákladů.

ČÁST X.

Ustanovení závěrečná.

Článek 82.

Smluvní strany shodují se v tom, ľe ani v jednom ani v druhém státu nemohou býti vydány zákony neb nařízení, které by odporovaly platným částem této smlouvy.

Článek 83.

Tato smlouva bude ratifikována a ratifikační listiny budou co moľno nejdříve vyměněny v Praze.

Nabude působnosti, pokud nic jiného není ve smlouvě stanoveno ohledně jednotlivých předpisů, patnáctého dne po výměně ratifikačních listin.

 

Smlouva byla vyhotovena ve dvou originálech, a to kaľdý v jazyku československém i polském; oba texty jsou autentické.

Tomu na svědomí podepsali shora jmenovaní zmocněnci tuto smlouvu a opatřili ji svými pečetěmi.

Dáno ve Varąavě, dne 23. dubna 1925.

Za republiku Československou:

Antonín Hobza v. r.
L. S.

Dr. Bohumil Vlasák v. r.
L. S.

Za republiku Polskou:

Dr. Zygmunt Lasocki v. r.
L. S.

Stanislav Kutrzeba v. r.
L. S.

 

ZÁVĚREČNÝ PROTOKOL.

Při podpisu této smlouvy zmocněnci obou smluvních stran učinili shodně tato prohláąení:

K Části V.

Aby připravily základ pro dohodu o likvidaci právních poměrů spořitelny města Těąína, spořitelny v Jablunkově a spořitelny ve Fryątátě, dohodly se obě smluvní strany, ľe bude do tří měsíců od podpisu této smlouvy zjiątěn stav aktiv i passiv těchto spořitelen se zřetelem k tomu, na území kterého ze států se tato aktiva a passiva nalézají. Tímto zjiątěním pověří se smíąená komise československo-polská, sestávající z jednoho delegáta z kaľdé strany, kteří si mohou přibrati experty. Výsledek ąetření předloľí komise vládám obou států, které pak co nejrychleji přikročí k ujednání zmíněné dohody.

Zmíněná komise sejde se (nejdéle do jednoho měsíce po podpisu této smlouvy v Těąíně v Polsku.

K Části VIII.

Obě smluvní strany jsou za jedno v tom:

1. ®e právnickými osobami podle článku 60, 61, 62 a 69 této smlouvy jest rozuměti také společnosti obchodní, společnosti s ručením omezeným a společenstva výdělková a hospodářská;

2. ľe ustanovení článku 63 o dvojím bydliąti bude vykládáno blahovolně;

3. ľe v nejbliľąí době se dohodnou o způsobu, jak by bylo uspořádati společnou sluľbu obligací severní dráhy Ferdinandovy a uhersko-haličské dráhy, pokud zatěľují podle mezinárodních smluv oba státy.

Závěrečný protokol jest podstatnou součástí této smlouvy.

Ve Varąavě, dne 23. dubna 1925.

Za republiku Československou:

Antonín Hobza v. r.

Dr. Bohumil Vlasák v. r.

 

Za republiku Polskou:

Dr. Zykmund Lasocki v. r.

Stanislav Kutrzeba v. r.

 

UMOWA

pomiędzy

Republik± Czeskosłowack±,

a

Rzecz±pospolit± Polsk±

w sprawach prawnych i finansowych.

Republika Czeskosłowack± i Rzeczpospolita Polska pragn±c

załatwić wszelkie zasadnicze a sporne dot±d sprawy,

uregulować różne prawne stosunki, wynikłe z powodu podziału ¦l±ska Cieszyńskiego, Orawy i Spisz±, dokonanego decyzj± Konferencji Ambasadorów z dnia 28. lipca 1920 r. oraz przyczynić się do przyjaznego współżycia obu Narodów,

zdecydowały zawrzeć niniejsz± Umowę i mianowały w tym celu swymi Pełnomocnikami:

Prezydent republiki Czeskosłowackiej:

Profesora Antonina Hobzę,

doktora praw

i

Bohumila Vlasaka,

doktora praw, Ministra Pełnomocnego;

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej:

Zygmunta Lasockiego,

doktora praw, Posła Nadzwyczajnego i Ministra Pełnomocnego,

i

Profesora Stanisława Kutrzebę,

doktora praw,

którzy po wymianie swoich pełnomocnictw, uznanych za dobre i w należytej formie sporz±dzone, zgodzili się na następuj±ce postanowienia:

CZĘ¦Ć I.

Obywatelstwo.

Artykuł 1.

Sprawy obywatelstwa na obszarze ¦l±ska Cieszyńskiego, Orawy i Spisz± uregulowane zostały uchwał± Delegacji czeskosłowacko-polskiej dla ¦l±ska Cieszyńskiego, Orawy i Spisz± w Opawie z dnia 16. czerwca 1922 r. na zasadzie decyzji Konferencji Ambasadorów z dnia 28. lipca 1920 r. w sposób następuj±cy:

1. Nabycie obywatelstwa ipso iure.

Obywatelstwo państwowe ipso iure nabywaj± osoby, które na b. obszarze plebiscytowym, obecnie wchodz±cym w skład Czechosłowacji lub Polski posiadaj± prawo swojszczyzny od dnia 1. stycznia 1914 r. lub maj± tam zamieszkanie od dnia 1. styczna 1908 r. Prawo obywatelstwa Państwowego przysługuje osobom takim w tem Państwie, w którem leży obecnie ich gmina swojszczyzny, względnie domicylu.

Osoby wspomniane, opieraj±ce prawo obywatelstwa na domicylu, nie potrzebuj± starać się o nadanie swojszczyzny.

Osoby, maj±ce prawo swojszczyzny w gminach, których obszar jest przedzielony granic± obu Państw, staj± się obywatelami tego Państwa, któremu przypadła czę¶ć gminy, w której zamieszkiwały w dniu 28. lipca 1920 r. Jeżeliby za¶ osoby takie w gminie rozdzielonej we wspomnianym dniu nie mieszkały, nabęd± obywatelstwo tego Państwa, któremu przypadła czę¶ć odno¶nej gminy, w której osoby te mieszkały ostatnio przed wyprowadzeniem się z danej gminy.

Dla wykazania swojszczyzny lub domicylu będ± oprócz wyci±gu z ksi±g meldunkowych lub przynależno¶ci gminnej dopuszczone także inne dowody, n. p. ze ¶wiadków.

W razie zbiegu swojszczyzny i domicylu jako tytułów nabycia obywatelstwa ipso iure, należy w pierwszym rzędzie uwzględnić swojszczyznę jako tytuł nabycia obywatelstwa.

2. Nabycie obywatelstwa za zgod± Rz±du.

Osoby, które na terytorjum b. ¦l±ska Cieszyńskiego, Spisz± lub Orawy uzyskały po 1. stycznia 1914 r. prawo swojszczyzny lub po 1. stycznia 1908 r. obrały tam miejsce stałego

zamieszkania, nabęd± odpowiednio obywatelstwo polskie lub czeskosłowackie pod warunkiem uprzedniej zgody ze strony Rz±du Czeskosłowackiego lub Polskiego.

O nadanie obywatelstwa czeskosłowackiego, względnie polskiego mog± się również starać osoby, które, mog±c w zasadzie nabyć ipso iure obywatelstwo danego Państwa z tytułu domicylu w czasie przed 1. stycznia 1908 r., tylko dlatego go nie nabyły, ponieważ w my¶l zasady, wyrażonej w punkcie 1. ustęp 5. nabyły obywatelstwo w drugiem Państwie z mocy pierwszeństwa swojszczyzny jako tytułu nabycia.

O ile osoby takie nie zgłosiły dot±d pro¶by o nadanie obywatelstwa, mog± j± jeszcze zgłosić w ci±gu trzech miesięcy od dnia wej¶cia w życie niniejszej uchwały.

W razie niedoł±czenia do takiej pro¶by przyrzeczenia nadania swojszczyzny, o ile to przyrzeczenie jest potrzebne, winny władze, zarz±dzaj±c uzupełnienie tych podań, zaznaczyć w tym celu wystarczaj±cy termin, który w wypadkach zasługuj±cych na uwzględnienie może być nawet jeszcze przedłużony. Podania w tym terminie po uzupełnieniu ponownie wniesione, będ± tak traktowane, jakby były wniesione w należytym czasie.

Władze polityczne pierwszej instancji winny pouczenie dla miejscowej ludno¶ci o możno¶ci wnoszenia takich podań ogłosić w sposób odpowiedni.

Podania o obywatelstwie tak na zasadzie swojszczyzny jak i domicylu, nabytego przed 28. paĽdziernika 1918 r., będ± załatwione pomy¶lnie z wyj±tkiem:

a) o ile dotycz± osób, które dopu¶ciły się zbrodni lub czynu karygodnego z chęci zysku,

b) o ile nadanie im obywatelstwa poci±gnęłoby za sob± bezpo¶rednie ciężary dla skarbu państwa lub funduszów publicznych, pod czem nie należy jednak rozumieć ¶wiadczeń, n. p. zasiłków z kasy chorych, brackich i t. p.,

c) o ile dotycz± osób, opieraj±cych pro¶bę na domicylu, które nie mieszkały w jednej gminie bez przerwy od 28. paĽdziernika 1918 r. do 28. lipca 1920 r. lub wreszcie,

d) o ile nadanie obywatelstwa przedstawiało się jako niedopuszczalne z innych ważnych powodów państwowych, przyczem jednak okoliczno¶ci natury narodowo-politycznej nie mog± nigdy stanowić przyczyny odmówienia obywatelstwa, chyba, że maj± charakter przeciwpaństwowy. Czyny z okresu od chwili przewrotu aż do ukończenia akcji plebiscytowej nie wchodz± tu w rachubę.

W razie odmowy będzie jednocze¶nie drog± służbow± przedłożone Ministerstwu Spraw Wewnętrznych sprawozdanie o przyczynach odmowy. Na życzenie Poselstwa drugiego Państwa, wła¶ciwe Ministerstwo Spraw Zagranicznych zakomunikuje mu przyczyny ostatecznej odmowy.

W razie odmowy obywatelstwa ze strony jednego Rz±du osoba ubiegaj±ca się o obywatelstwo będzie miała prawo w ci±gu trzech miesięcy od daty otrzymania odmowy na pi¶mie zwrócić się z tak±ż pro¶b± do drugiego Rz±du. W razie za¶ ponownej odmowy przysługiwać będzie jej takie obywatelstwo, jakie na ten wypadek przewiduj± postanowienia traktatów pokojowych.

Osoba, ubiegaj±ca się o obywatelstwo na zasadzie swojszczyzny, nie będzie aż do załatwienia jej podania w drugiem Państwie traktowana za cudzoziemca i nie potrzebuje się starać o ponowne przyrzeczenie swojszczyzny, chyba, że nabywa swojszczyznę po 28. paĽdziernika 1918 r.

Wniesione już podania o nadanie obywatelstwa maj± być załatwione w ci±gu miesi±ca od dnia wej¶cia w życie niniejszego rozporz±dzenia.

3. Opcja.

Załatwienie o¶wiadczeń opcyjnych winno nast±pić w ci±gu jednego miesi±ca od wej¶cia w życie niniejszego rozporz±dzenia.

W razie formalnych braków o¶wiadczeń opcyjnych winny władze, zarz±dzaj±c uzupełnienie tych o¶wiadczeń, wyznaczyć w tym celu wystarczaj±cy termin, a o¶wiadczenie w tym terminie po uzupełnieniu ponownie wniesione tak traktować, jakby były wniesione w należytym czasie.

O¶wiadczenia opcyjne, złożone w Konsulacie wolne s± od opłaty. W imieniu żony dokonuje opcji m±ż, w imieniu dzieci do lat 18 -rodzice, względnie opiekunowie.

Artykuł 2.

Obie Strony zgodnie o¶wiadczaj±, że tre¶ć postanowień artykułu 1. o obywatelstwie została ogłoszona w Republice Czeskosłowackiej przez zarz±dzenie Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z dnia 8. listopada 1922 r. L. 83461, a w Rzeczypospolitej Polskiej przez rozporz±dzenie Rady Ministrów z dnia 20. grudnia 1922 r., Dz. U. R. P. Nr. 10 ex 1923 póz. 58.

CZĘ¦Ć II.

Amnestja.

Artykuł 3.

Rzeczpospolita Polska udziela z dniem, w którym Umowa stanie się prawomocn±, a Republika Czeskosłowacka udzieli w ten sam dzień ułaskawienia osobom, które

a) w czasie od 28. paĽdziernika 1918 r. do 10. sierpnia 1920 r., dopu¶ciły się czynów ¶ciganych z urzędu przez s±dy karne, jeżeli czyny te były w zwi±zku z agitacj± polityczn±, prowadzon± w sprawie przynależno¶ci ¦l±ska Cieszyńskiego, Orawy i Spisz±, albo

b) maj±c na byłym obszarze plebiscytowym zwyczajne miejsce zamieszkania lub stały pobyt albo maj±c tam aż do dnia zawarcia tej Umowy przynależno¶ć gminn±, dopu¶ciły się dezercji przed 31. grudnia 1921 r. albo i potem aż do dnia podpisania Umowy w inny sposób uchyliły się od spełnienia służby wojskowej, o ile zbiegły z terytorjum jednej umawiaj±cej się Strony na terytorjum drugiej lub już tam przebywały.

Artykuł 4.

Amnestja, postanowiona w artykule 3, polega na tem, że się:

a) darowuje kary główne i poboczne już nałożone a dotychczas niewykonane, jakoteż i wszelkie skutki skazania;

b) znosi skazanie tudzież karę wykre¶la z rejestru karnego;

c) zastanawia już rozpoczęte dot±d niezakończone postępowanie karne, nowego postępowania się nie wszczyna.

Artykuł 5.

O ile czyny karygodne wymienione w artykule 3. zbiegaj± się z innymi czynami karygodnymi, ułaskawienie rozci±ga się tylko na pierwsze czyny karygodne i nie będzie mieć wpływu na postępowanie karne oraz wykonanie kar nałożonych na drugie.

Artykuł 6.

1. Przedmioty, które zostały skonfiskowane w toku postępowania karnego, dotychczas prawomocnie nieukończonego, a również kaucje i podobne zabezpieczenia, złożone celem uniknięcia więzienia, zostan± zwrócone, a to i wtedy, gdy zostały uznane za przepadłe z powodu, że osoba, która złożyła kaucję, nie spełniła nałożonych na ni± zobowi±zań.

2. Nie zostan± jednak zwrócone przedmioty, które zostały skonfiskowane w celach innego postępowania karnego albo te, co do których jest uzasadnione podejrzenie, iż zostały nabyte i s± posiadane bezprawnie, jakoteż i broń oraz materjały wybuchowe.

Artykuł 7.

Osobom, którym będzie udzielone ułaskawienie według poprzednich przepisów, wolno powrócić do ich dawnego miejsca zamieszkania i nie będ± one podlegać tam żadnym ograniczeniam z powodu dopuszczenia się wyżej wymienionych czynów karygodnych.

Artykuł 8.

1. O ile postępowanie karne nie zostało prawomocnie ukończone, organy publicznego oskarżenia i s±dy uwzględni± udzielon± amnestję, jako przyczynę znosz±c± kary godno¶ć czynu z urzędu, a więc i wówczas, kiedy obwiniony tego się nie domaga.

2. O ile jednak była już prawomocnie wymierzona kara, s±d, który wydał wyrok w pierwszej instancji, postanowi w drodze uchwały, albo z urzędu, albo na pro¶bę skazanego, czy zachodz± tu warunki amnestji, a zarazem okre¶li, jeżeli w wypadku artykułu 5. została wymierzona tym wyrokiem kara ł±czna, jaka czę¶ć kary zostaje darowan±.

Przeciw uchwale s±du można przez ten s±d wnie¶ć zażalenie do s±du wyższej instancji w ci±gu piętnastu dni.

Artykuł 9.

1. Rzeczpospolita Polska udziela z dniem, w którym Umowa ta stanie się prawomocn± a Republika Czeskosłowacka udzieli w tym samym dniu ułaskawienia osobom, które:

a) w czasie od 287 paĽdziernika 1918 r. do 10. sierpnia 1920 r. dopu¶ciły się czynów ¶ciganych przez urzędy administracyjne (administracyjne zwierzchno¶ci policyjne), jeżeli czyny te były w zwi±zku z agitacj± polityczn±, prowadzon± w sprawie przynależno¶ci ¦l±ska Cieszyńskiego, Orawy i Spisz±, albo

b) dopu¶ciły się przy spisie ludno¶ci, który odbywał się na byłem terytorjum plebiscytowem, przestępstw przeciw przepisom o spisie ludno¶ci.

2. Co do rozci±gło¶ci i skutków ułaskawienia obowi±zuj± analogicznie postanowienia artykułów 4-7 niniejszej Umowy.

3. O tem, czy zachodz± tu warunki amnestji, rozstrzygn± kompetentne urzędy administracyjne (administracyjne zwierzchno¶ci policyjne) pierwszej instancji.

O ile orzeczeniem została wymierzona kara ł±czna za czyny karygodne, wymienione w niniejszym artykule i za inne przestępstwa policyjne, urz±d, który wydał orzeczenie, postanowi, jaka czę¶ć kary zostanie darowan±.

4. O zażaleniach przeciw decyzjom urzędów wymienionych w ustępie poprzednim rozstrzygnie się w drodze instancji.

Artykuł 10.

1. Umawiaj±ce się Strony o¶wiadczaj±, że warunki udzielenia ułaskawienia będ± oceniać życzliwie i niemałodusznie.

2. W ci±gu trzech miesięcy od czasu, w którym Umowa stanie się prawomocn±, Rz±dy obydwu umawiaj±cych się Stron udziel± sobie nawzajem wykazów osób, którym ułaskawienie zostało udzielone albo odmówione na zasadzie wyżej przytoczonych postanowień.

CZĘ¦Ć III.

Ochrona mniejszo¶ci.

Artykuł 11.

Obywatele Republiki Czeskosłowackiej narodowo¶ci polskiej korzystać będ± w Czechosłowacji z wszelkich praw przysługiwać im mog±cych według ich stosunku liczebnego na podstawie przepisów Konstytucji, ustaw i rozporz±dzeń czeskosłowackich tycz±cych się mniejszo¶ci oraz postanowień niniejszej Umowy. Tak samo obywatele Rzeczypospolitej Polskiej narodowo¶ci czeskosłowackiej korzystać będ± w Polsce z wszelkich praw przysługiwać im mog±cych według ich stosunku liczebnego na podstawie przepisów Konstytucji, ustaw i rozporz±dzeń polskich tycz±cych się mniejszo¶ci oraz postanowień niniejszej Umowy.

Tyczy się to ludno¶ci osiadłej na byłem terytorjum plebiscytowem ¦l±ska Cieszyńskiego, Orawy i Spisz±, podzielonem decyzj± Konferencji Ambasadorów z dnia 28. lipca 1920 r. miedzy Polskę i Czechosłowację, i ludno¶ci osiadłej na pozostałem terytorjum Rzeczypospolitej Polskiej względnie Republiki Czechosłowackiej.

O ile w niniejszej Umowie mówi się o kwalifikowanej mniejszo¶ci w Czechosłowacji albo w Polsce, należy przez to rozumieć mniejszo¶ć, której s± przyznane prawa mniejszo¶ci na zasadzie obowi±zuj±cych ustaw czeskosłowackich względnie polskich.

Artykuł 12.

Obie umawiaj±ce się Strony zgodnie o¶wiadczaj±, że s± zdecydowane traktować życzliwie: Rzeczpospolita Polska mniejszo¶ć czeskosłowack±, Republika Czeskosłowacka mniejszo¶ć polsk±.

Obie umawiaj±ce się Strony uznaj± obowi±zek lojalno¶ci ze strony mniejszo¶ci w stosunku do państwa, w którem przebywaj±. Przytem nie będzie za nielojalno¶ć poczytywana obrona praw mniejszo¶ciowych.

Artykuł 13.

Dla okre¶lenia narodowo¶ci lub języka ojczystego jest miarodajne o¶wiadczenie interesowanej osoby albo jej przez prawo powołanego zastępcy, a to w ramach ustaw państwowych.

Jakikolwiek sposób przyniewalaj±cego wynaradawiania jest niedozwolony.

W szczególno¶ci o¶wiadczaj± obie umawiaj±ce się Strony, że uważaj± za sprzeczne z prawem wszelkie wywieranie nacisku na rodziców, aby posyłali dzieci do szkół z innym językiem nauczania, niż ich język ojczysty.

Artykuł 14.

S±dowe i administracyjne rozprawy i protokołowanie ze stronami, doręczanie zawiadomień, aktów oskarżenia, wyroków i uchwał, jakoteż pzyjmowanie i załatwianie podań, wpisy do ksi±g gruntowych, zewnętrzne oznaczanie urzędowych budynków, wydawanie ogłoszeń i enuncjacyj publicznych w okręgach, wykazuj±cych kwalifikowan± mniejszo¶ć narodow±, odbywać się będzie dla mniejszo¶ci czeskosłowackiej, względnie polskiej także w języku czeskosłowackim względnie polskim.

W gminach i osadach z ludno¶ci± narodowo¶ci czeskosłowackiej, gdzie mniejszo¶ć czeskosłowack± na podstawie swej liczebno¶ci nie korzysta z praw językowych, t. j. na Wołyniu, dozwoli Rz±d Polski na używanie języka czeskosłowackiego w urzędowaniu gmin i gromad, o ile to nie sprzeciwia się obowi±zuj±cym przepisom ustawowym.

Artykuł 15.

Celem umożliwienia ludno¶ci polskiej względnie czeskosłowackiej faktycznego korzystania z upravnień językowych w s±dach, urzędach i organach państwowych obie umawiaj±ce się Strony wydadz± zarz±dzenia, aby w s±dach, urzędach i organach państwowych, rozci±gaj±cych swa dziełalno¶ć na okręgi z kwalifikowan± mniejszo¶ci± polsk±, względnie czeskosłowack±, były w tych okręgach a nadto również wedle możno¶ci w innych s±dach i urzędach administracyjnych, które stanowi± dla wspomnianych okręgów pierwsz± instancję, z wył±czeniem władz centralnych, w¶ród personelu urzędowego w dostatecznej ilo¶ci osoby, które obok języka państwowego władaj± językiem polskim względnie czeskosłowackim.